Saçlarının kardeş kokusunda kör karanlık

Bak, bunlar saçlarının kardeş kokusu. O taa özümde hissettiğim, aynı hikayedeki gibi, gözyaşımla karışan saçlarının kardeş kokusu…
Sonra o iki tomurcuğa ne oldu bilinmez. Birden ortadan kayboldu. Saçlarının kardeş kokusuyla o gitmişti.
Hani? Ellerimi uzattım tutmuyor. Gülmeli miyim yoksa…
Tut ki kaybolmasın yalanın, ihanetin, çirkinliğin gülyüzü. Sevgi denen kara gölgeyi de lütfen unutma.
Gözlerinin içindeki ürkek karacığı özledim. Bari o benimle kalsın. Hem onu hem bunu alma benden. Bir iz bırak. Bırak ki hayalinin yarım aydaki ışığı kalsın.
Rüzgarıyla esip götürdü düşselliğinin ince ezgisini bu hali doğanın. Şimdi çiçekli bir sen gelip bakma benliğime. Benliğim çiçekle aydınlanmayacak kadar kör artık. Bil bunu, çünkü sen kör ettin ışığımı.
Yaınlsamaların dünyası her şeyiyle ışık dolu. Ama bunlar gerçek değil. İki çizgili senlerden farkın yok aslında. Sen yine de koş rüzgarına.
"Özlediysen özümsememişsindir" der okur. Saçlarının kardeş kokusu benimle ama karacığı çoktan çaldın. Yine de anımsamak seni özletiyor. Oysa ki…
14 Mayıs 1996, Ankara