Sanırım ben bu dünyada yaşamaya alışamayacağım. 30 senedir alışamamışım, bir 40 sene daha geçse yine alışamam gibi geliyor. Yani ömrümün son yıllarında da hala farkında olursam bir şeylerin muhtemelen alışamadan da terk edebilirim bu dünyayı. Hayır yani içimde o kadar çok birikiyor ki yaşanmışlıklar, söyleyecek o kadar sözüm var ki nereden başlayacağımı bile kestiremiyorum. O yüzden sadece parmaklarımın klavyede öylece dalgalanmasını seyrediyorum yani o kadar hızlı boşalıyor kalbim, içim...İnsanlar nasıl yönetiliyorlar, neden herkes birbirinin üzerinde egosunu tatmin ediyor, ya da kişilik çatışmalarını geçtim nasıl bu denli büyük potansiyele sahip bu insanlar heba edilebiliyor sanki kaynaklar sınırsızmışcasına???
Anlamak mümkün değil. Var olmak ise neredeyse imkansız, ama yine de milyarlarca insan buradayız ve yaşıyoruz. Duygularımız o kadar canlı ki gerçek sanırım. Diğer pek çok şey hayalden ibaretken. Ama insana yaşadığını hissettiren de bu duygular değil mi? Yani sinirlenmek, sevmek, kıskanmak, üzülmek...vb
Peki gerçekte ne kadarımız tam anlamıyla yaşıyoruz... soru bu mu acaba sorulması gereken...
Anlamak mümkün değil. Var olmak ise neredeyse imkansız, ama yine de milyarlarca insan buradayız ve yaşıyoruz. Duygularımız o kadar canlı ki gerçek sanırım. Diğer pek çok şey hayalden ibaretken. Ama insana yaşadığını hissettiren de bu duygular değil mi? Yani sinirlenmek, sevmek, kıskanmak, üzülmek...vb
Peki gerçekte ne kadarımız tam anlamıyla yaşıyoruz... soru bu mu acaba sorulması gereken...

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder